راهیست راه عشق که هیچش کناره نیست		آن جا جز آن که جان بسپارند چاره نیست
هر گه که دل به عشق دهی خوش دمی بود		در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست
ما را ز منع عقل مترسان و می بیار		کان شحنه در ولایت ما هیچ کاره نیست
از چشم خود بپرس که ما را که می​کشد		جانا گناه طالع و جرم ستاره نیست
او را به چشم پاک توان دید چون هلال		هر دیده جای جلوه آن ماه پاره نیست
فرصت شمر طریقه رندی که این نشان		چون راه گنج بر همه کس آشکاره نیست
نگرفت در تو گریه حافظ به هیچ رو		حیران آن دلم که کم از سنگ خاره نیست

پانوراما 360 درجه از آبشار بیشه

عکس زیر از ترکیب 34 عکس بوجود آمده

 سایز بزرگ 

بعد از سفر به آبشار زیبای بیشه وقت را مناسب دیدم کمی از آن همه زیبایی را به عنوان سوغات برای دوستان به نمایش بگذارم

این ۳ عکس به صورت تصادفی انتخاب شده در آینده عکسهای بیشتر و زیباتری قرار خواهم داد .

        سنگ بود

        که راهم را زد

         وگرنه حالا گنجشکی بودم

         پشت پنجره ات

                                                                 چه تعبیری خدا در نقطه دارد

روز چهارم در امامزاده محسن (امام زاده کوه ) امروز جمعیت بیشتر بود همه بودند جز یک معمار

این روزهای بهاری بهترین فرصت برا قدم زدن گاهی هم برا ثبت خاطره با گوشی گرفتن چند عکس بد نیست

عکس زیر با موبایل گرفته شده

بهار آمد که تا گل باز گردد / سرود زندگی آغاز گردد

بهار آمد که دل آرام گیرد / ز درد و غصه ها فرجام گیرد

چند روز پیش بود که داشتم تو آخرین کوچه های سال نود قدم میزدم هوا اونقدر گرم شده بود که فکر کردم میانبر رفتم و رسیدم به آخرش  اما توی کوچه شماره 363 بودم که دیدم پر از برف و از اون گرما خبری نیست بالاخره زندگی همینه گاهی تو کوچه برفی و یخ زده باید حرکت کنی و دقت کنی که سر نخوری و گاهی هم تو خیابان هایی شبیه خیابان های شهر خودمون که تا سرعت میگیری یه دست انداز جلوت وایمیسه و مجبوری محکم بزنی رو ترمز گاهی هم که خدا برکت بده میوفتی تو اتوبان و تا جایی که میتونی گاز میدی خلاصه باید 365 تا کوچه و خیابونو رد کنی تا برسی به یه شهر جدید

ادامه مطلب در اینجا 

نه میل سوالی و نه یارای جوابی

ماییم و دل غمزده و حال خرابی

دشتی است گدارنده و خورشید، شرربار

تاکی برسد بر سر ما چترِ سحابی

ما شنه گرما زده ی ظهرِ کویریم

جز دیدی گریان نبود چشمه آبی

از چار طرف، بسته به زنجیر سکوتیم

چون عکس خموشی که بود در دل قابی

رنجیره زندان تنم، بارخدایا!

دیگر نبود صبرا مرا حدنصابی

ما و تو اسیریم به زندان طبیعت

چون جوجه ی گنجشک به چنگال عقابی

کو گوشه خلوت که به اندیشه نشینم

بی گفت و شنیدی، نه سوالی ، نه جوابی؟

زنگار ز آیینه ی دل ها بزداید

کنجی و سرودی و رفیقی و کتابی

غم، راست بود شادی این نشئه دروغ است

بیهوده دل خود چه کنی خوش به سرابی؟

کو  غنچه لبی ، سر و قدی ، چشم سیاهی

در سایه ی سرویّ و لبِ چشمه ی آبی؟

آن دم که به معشوق توانیم رسیدن

خود لحظه ی مرگ است و عجب لحظه ی نابی.

.: قالب وبلاگ

.: پرشین گرافیک